Volg Greetje van den Berg op
Volg Greetje van den Berg via TwitterVolg Greetje van den Berg via Facebook
Sunday 20 augustus 2017 » Het laatste woord
Sunday 06 maart 2016 » Uit de kast!
maandag 18 januari 2016 » Mijn grote liefde
Sunday 19 juli 2015 » Pepermuntjes
zaterday 18 juli 2015 » Een snor
vrijdag 17 juli 2015 » Verleidelijk
donderdag 16 juli 2015 » ICH KOMME GLEICH!
dinsdag 14 juli 2015 » Een heks en drie dappere Duitsers
dinsdag 14 juli 2015 » Onbereikbaar!
woensdag 06 augustus 2014 » Kopje onder
donderdag 12 juni 2014 » Een wonder
zaterday 08 maart 2014 » Down to earth
donderdag 06 februari 2014 » De hel
Sunday 04 augustus 2013 » ONTMOETINGEN 6
zaterday 03 augustus 2013 » ONTMOETINGEN 5
donderdag 01 augustus 2013 » ONTMOETINGEN 4
woensdag 31 juli 2013 » ONTMOETINGEN 3
woensdag 31 juli 2013 » ONTMOETINGEN 2
dinsdag 30 juli 2013 » ONTMOETINGEN
maandag 15 juli 2013 » Verliefd in Berlijn
maandag 08 juli 2013 » Monument voor een topvrouw
maandag 10 juni 2013 » Klein en dom
vrijdag 19 april 2013 » Dreamteam
Sunday 17 maart 2013 » Boekenbal
donderdag 07 februari 2013 » Kees Plofkip
woensdag 31 oktober 2012 » Inspiratieloos
vrijdag 05 oktober 2012 » Gastcolumn van Netty Hartman
woensdag 26 september 2012 » Van God los?
woensdag 15 augustus 2012 » Heel erg christelijk
dinsdag 17 juli 2012 » Fight or flight or smile?
Sunday 15 juli 2012 » Opgewekte hersens
woensdag 30 mei 2012 » Whatís in a name?
woensdag 07 maart 2012 » Middelbaar
zaterday 24 december 2011 » Donkere Dagen
maandag 03 oktober 2011 » AltruÔsme
woensdag 31 augustus 2011 » Heinrich de Flosser
Columns

Heinrich de Flosser

woensdag 31 augustus 2011

Ik moet u iets bekennen. Ik heb een gruwelijke hekel aan de tandarts. Nu is mijn afkeer van het fenomeen tandarts nog groter geworden sinds de mijne zijn praktijk heeft overgedaan aan een commerciële instelling. Het is tegenwoordig altijd afwachten wie je treft, en welke nationaliteit de goede man bezit. En of dat nou de Ierse of de Duitse is: zijn Nederlands is bijna onverstaanbaar. Erger is dat tandartsen het nooit met elkaar eens zijn. Als je als patiënt van tandarts moet wisselen, weet je van tevoren al dat deze afkeurend zijn hoofd boven je mond zal schudden, om vervolgens alle door zijn voorganger met zorg gevulde kiezen van een nieuwe vulling te voorzien. Van de week was het weer zover. Dochter en ik hadden samen een afspraak. Niet voor de gezelligheid, want wij hebben ieder onze eigen wijze om met tandartszenuwen om te gaan. Ik maak vervelende grapjes, terwijl dochterlief daarvan gruwt en stilletjes wordt. Wij zaten met z’n tweeën in de wachtkamer en ik probeerde om niet heel erg geestig te doen. De tandarts met zijn personeel genoot een verdieping hoger van een kleine pauze. Hij had ontspannen een sigaretje gerookt, bleek later in de tandartsstoel. Opgewekt kwam het gezelschap even later beneden. Drie assistentes en een tandarts, die wij nooit eerder hadden ontmoet. Hij was Duits, maar deed zijn uiterste best om Nederlands te spreken. Dochter mocht eerst in de stoel. Hij bestudeerde foto’s van haar gebit, bekeek ze van boven en onder, van voren en van achteren. ‘Is er daar een kies getrokken?’ Nee, er was nog nooit een kies getrokken. Hij hield de foto’s nog eens op hun kop. ‘Is er daar dan iets getrokken?’ Nee, er was nog nooit iets getrokken. Het bleek een hele puzzel, maar uiteindelijk boog hij zich over de mond van mijn dochter. ‘Flossen,’ verzuchtte hij. ‘Du moet flossen.’ Hij prikte links, hij prikte rechts. Met een spiegel mocht ze haar eigen mond bekijken om te zien wat er allemaal mis kon gaan als er niet geflost werd. 'Du kan net zo gut nicht poetsen als du nicht flost,’ voegde hij daar met gevoel voor drama aan toe. Twee van de drie assistentes, die hem omringden, keken meewarig mee. Dochter verliet de stoel met een verwijsbrief voor de kaakchirurg, die haar verstandskies moest trekken. Ze had er geen last van, vorige tandartsen meenden dat het ding kon blijven zitten, maar Heinrich de Flosser had andere ideeën. Daarna was ik aan de beurt. En ik haat flossen. Ik poets drie keer op een dag, ik spoel zorgvuldig na met mondwater, maar ik flos zelden. En dat zag onze brave Heinrich. Hij bekeek mijn mond, boordevol door zijn collega’s gevulde kiezen, en wist de oorzaak meteen: nicht geflost! Bij elke gevulde kies herhaalde hij: selfde Ursache, nicht geflost. Ik meldde voorzichtig dat ik met zijn Ierse voorganger had afgesproken dat er niet meer gevuld werd als ik last van één van die kiezen kreeg, maar dat die dan van een keurige kroon zou worden voorzien. Heinrich schudde treurig zijn hoofd. Dat was hij niet met zijn collega eens. Bovendien, ook met kronen hield het flossen niet op. Spottend zei hij dat mensen altijd meenden dat ze met kronen niets meer aan hun mondhygiëne hoefden te doen. Een nieuwe afspraak hoefde ik niet te maken. Bij vertrek was de wachtkamer nog steeds leeg… Ik zal er ook nooit meer zitten, want ik weet het nu zeker: ik ga op zoek naar een andere tandarts. Een jong exemplaar dat nog jaren mee kan. Ik voorzie dat die zich eerst ook hoofdschuddend over mijn gebit buigt, meewarig mopperend over de handelingen van zijn voorgangers. Maar als vullingen zijn vervangen, kronen zijn geplaatst en alles uiteindelijk van zijn hand is, zal hij bij een volgende controle tevreden zeggen: ‘Het ziet er prima uit. Komt u volgend jaar maar terug.’ En ja, ik heb weer flosdraad gekocht en mijn afkeer daarvan is nog onverminderd groot. Hoe schrijf je flossen eigenlijk in het Duits? Ich flosse, du flosst, wir haben nicht geflosst?

Nieuwste boek!
Stil vuur
Stil vuur
Lees verder over Stil vuur »
Nieuws
Lezing in Lelystad
05 januari 2020 - 15:00 uur tot 16:30 uur
Locatie: Woonzorgcentrum De Hoven te Lelystad

Op de eerste zondag in het nieuwe jaar, geef ik een lezing in Woonzorgcentrum De Hoven in Lelystad in het kader van Zondag Zindag.