Volg Greetje van den Berg op
Volg Greetje van den Berg via TwitterVolg Greetje van den Berg via Facebook
Sunday 20 augustus 2017 » Het laatste woord
Sunday 06 maart 2016 » Uit de kast!
maandag 18 januari 2016 » Mijn grote liefde
Sunday 19 juli 2015 » Pepermuntjes
zaterday 18 juli 2015 » Een snor
vrijdag 17 juli 2015 » Verleidelijk
donderdag 16 juli 2015 » ICH KOMME GLEICH!
dinsdag 14 juli 2015 » Een heks en drie dappere Duitsers
dinsdag 14 juli 2015 » Onbereikbaar!
woensdag 06 augustus 2014 » Kopje onder
donderdag 12 juni 2014 » Een wonder
zaterday 08 maart 2014 » Down to earth
donderdag 06 februari 2014 » De hel
Sunday 04 augustus 2013 » ONTMOETINGEN 6
zaterday 03 augustus 2013 » ONTMOETINGEN 5
donderdag 01 augustus 2013 » ONTMOETINGEN 4
woensdag 31 juli 2013 » ONTMOETINGEN 3
woensdag 31 juli 2013 » ONTMOETINGEN 2
dinsdag 30 juli 2013 » ONTMOETINGEN
maandag 15 juli 2013 » Verliefd in Berlijn
maandag 08 juli 2013 » Monument voor een topvrouw
maandag 10 juni 2013 » Klein en dom
vrijdag 19 april 2013 » Dreamteam
Sunday 17 maart 2013 » Boekenbal
donderdag 07 februari 2013 » Kees Plofkip
woensdag 31 oktober 2012 » Inspiratieloos
vrijdag 05 oktober 2012 » Gastcolumn van Netty Hartman
woensdag 26 september 2012 » Van God los?
woensdag 15 augustus 2012 » Heel erg christelijk
dinsdag 17 juli 2012 » Fight or flight or smile?
Sunday 15 juli 2012 » Opgewekte hersens
woensdag 30 mei 2012 » What’s in a name?
woensdag 07 maart 2012 » Middelbaar
zaterday 24 december 2011 » Donkere Dagen
maandag 03 oktober 2011 » Altruïsme
woensdag 31 augustus 2011 » Heinrich de Flosser
Columns

Altruïsme

maandag 03 oktober 2011

Enige tijd geleden las ik een artikel over altruïsme. Altruïsme betekent dat je iets doet voor een ander zonder dat je er zelf iets voor terug verwacht, je zou het onbaatzuchtigheid kunnen noemen. De vraag was of altruïsme wel bestaat. Is het niet altijd zo dat je er zelf ook een goed gevoel van krijgt als je iets voor een ander doet? Ik moet zeggen dat die vraag me helemaal niet bezighield toen ik deze week aan een bezoekje in het verpleeghuis begon. Het was een prachtige, zonnige dag en ik zag er een beetje tegenop om naar binnen te gaan. Mevrouw Bakker, de oude dame die ik zou bezoeken, verblijft namelijk op de afdeling psychogeriatrie, ze is dus dement. Ik vroeg me af of ze me nog zou herkennen en wat ik moest zeggen. Onwennig liep ik met mijn plantenbakje door de gang. Dat had ik gekocht ter ere van haar verjaardag, die ze een week ervoor had gevierd. Schuifdeuren gingen open en toen stond ik op de afdeling die ik alleen maar kon verlaten door een cijfercode in te drukken. Na even zoeken, ontdekte ik haar achter de rollator in de hal. Ik ging naar haar toe en sprak haar aan. Ze nam me onderzoekend op. ‘Wie bent u als ik vragen mag?’ Ik zei mijn naam.‘Greetje van den Berg,’ herhaalde ze. ‘Ik ken ook een schrijfster die zo heet.’ Ze monsterde mij nog eens van top tot teen. ‘Of bent u dat?’ Daarna schuifelde ze naast me naar de huiskamer en ging in een grote stoel bij het raam zitten. ‘U moet namelijk weten dat ik juist vandaag jarig ben,’ deelde ze opgewekt mee. ‘Ik ben zesennegentig geworden.’ Ik zei haar dat het dan maar goed uitkwam dat ik haar nu bezocht en een plantenbakje had meegenomen. Ze bewonderde het aan alle kanten en zette het voor het raam. Ze keek naar buiten, vertelde over haar kinderen die nooit meer kwamen en over het koor waar ze jarenlang lid van was geweest. Ineens wilde ze weten of ik het liedje ‘Kleine Greetje uit de polder’ kende. Ik vertelde haar dat ik vroeger een vreselijke hekel aan de kapper had. Dat had twee redenen: ten eerste knipte de betreffende dame mijn haar belachelijk kort. Ten tweede begon ze altijd dat liedje te zingen, en dat terwijl ik toen in Zwolle woonde. Mevrouw Bakker begreep best dat ik dat heel vervelend had gevonden. Dat weerhield haar er niet van om het nog eens te declameren. ‘En nu woon je wel in de polder,’ voegde ze daar opgewekt aan toe. ‘Maar je haar is niet blond meer. Gelukkig heb je nog wel blauwe ogen en je hebt ook nog een lekker koppie, hoor.’ Haar aandacht werd getrokken door wandelaars in het park dat grenst aan het verpleeghuis. Ze leek me te zijn vergeten, maar begon even later weer over haar kinderen die nooit meer kwamen. Het stemde haar verdrietig en ik probeerde haar te troosten door te zeggen dat ze haar waarschijnlijk binnenkort wel zouden bezoeken. Ik ken haar kinderen. Ze laten hun moeder echt niet aan haar lot over. Mevrouw Bakker zei dat ze hoopte dat ik gelijk had, en dat het belangrijk was dat een mens hoop bleef houden. Ze was nu in ieder geval blij met mijn komst. Bij het afscheid vroeg ze of ik nog wel eens wilde komen en dat beloofde ik. Terwijl ik wegliep, hoorde ik haar zingen: ‘Kleine Greetje uit de polder…’ Ze had nog altijd een mooie stem. Buiten scheen de zon en ik voelde me zelf ook opgewekt. Op dat moment kwam die gedachte over altruïsme in me op. De vraag was of ik me van tevoren had gerealiseerd dat ik er met een goed gevoel vandaan zou komen. Het hield me even bezig tot ik de conclusie trok dat het niet uitmaakt. Altruïstisch of niet, zowel mevrouw Bakker als ik hadden plezier aan deze middag beleefd, al bleef ‘Kleine Greetje uit de polder’ de rest van de dag door mijn hoofd zingen.

Nieuwste boek!
Stil vuur
Stil vuur
Lees verder over Stil vuur »
Nieuws
Lezing in Lelystad
05 januari 2020 - 15:00 uur tot 16:30 uur
Locatie: Woonzorgcentrum De Hoven te Lelystad

Op de eerste zondag in het nieuwe jaar, geef ik een lezing in Woonzorgcentrum De Hoven in Lelystad in het kader van Zondag Zindag.