Volg Greetje van den Berg op
Volg Greetje van den Berg via TwitterVolg Greetje van den Berg via Facebook
Sunday 20 augustus 2017 » Het laatste woord
Sunday 06 maart 2016 » Uit de kast!
maandag 18 januari 2016 » Mijn grote liefde
Sunday 19 juli 2015 » Pepermuntjes
zaterday 18 juli 2015 » Een snor
vrijdag 17 juli 2015 » Verleidelijk
donderdag 16 juli 2015 » ICH KOMME GLEICH!
dinsdag 14 juli 2015 » Een heks en drie dappere Duitsers
dinsdag 14 juli 2015 » Onbereikbaar!
woensdag 06 augustus 2014 » Kopje onder
donderdag 12 juni 2014 » Een wonder
zaterday 08 maart 2014 » Down to earth
donderdag 06 februari 2014 » De hel
Sunday 04 augustus 2013 » ONTMOETINGEN 6
zaterday 03 augustus 2013 » ONTMOETINGEN 5
donderdag 01 augustus 2013 » ONTMOETINGEN 4
woensdag 31 juli 2013 » ONTMOETINGEN 3
woensdag 31 juli 2013 » ONTMOETINGEN 2
dinsdag 30 juli 2013 » ONTMOETINGEN
maandag 15 juli 2013 » Verliefd in Berlijn
maandag 08 juli 2013 » Monument voor een topvrouw
maandag 10 juni 2013 » Klein en dom
vrijdag 19 april 2013 » Dreamteam
Sunday 17 maart 2013 » Boekenbal
donderdag 07 februari 2013 » Kees Plofkip
woensdag 31 oktober 2012 » Inspiratieloos
vrijdag 05 oktober 2012 » Gastcolumn van Netty Hartman
woensdag 26 september 2012 » Van God los?
woensdag 15 augustus 2012 » Heel erg christelijk
dinsdag 17 juli 2012 » Fight or flight or smile?
Sunday 15 juli 2012 » Opgewekte hersens
woensdag 30 mei 2012 » Whatís in a name?
woensdag 07 maart 2012 » Middelbaar
zaterday 24 december 2011 » Donkere Dagen
maandag 03 oktober 2011 » AltruÔsme
woensdag 31 augustus 2011 » Heinrich de Flosser
Columns

Dreamteam

vrijdag 19 april 2013

Vorige week had ik een afspraak in Amsterdam en ik besloot vanaf Lelystad de trein te nemen. Dat scheelt een hoop parkeerstress en als er geen sprake is van vertraging, reist het heerlijk ontspannen.
Jaren geleden genoot ik op zo’n manier nog wel eens van een onverwacht gesprek met een medereiziger, maar dat zit er helaas niet meer in. Vrijwel alle treinpassagiers blijken tegenwoordig te zijn voorzien van iPhones met bijbehorende earpods - in ouderwets Nederlands gewoon oordopjes genoemd - en daardoor is niemand aanspreekbaar. Zo ging het op de heenweg, zo leek het ook op de terugweg te gaan. In de coupé naast de mijne ging een meisje zitten, tegenover mij plofte zwijgend een jongeman neer. Hij groette niet en kort nadat de trein zich in beweging zette, vertrok hij naar dromenland.

Het meisje begon op dat moment luid en duidelijk aan een telefoongesprek.
Ik mopperde in mijzelf: óf ze zeggen geen woord, óf ze menen dat ik behoefte heb om alles over hun privé-leven te horen.
Kennelijk had het meisje haar geliefde aan de telefoon. Zij meldde hem dat haar moeder het pertinent oneens was met haar plannen om het weekend met hem door te brengen. Ook kregen wij als medepassagiers nog enige details over haar rooskleurige financiële situatie te horen.
Ondertussen kauwde zij. Voor haar stond een zakje zachte zoete snoepbiggetjes, waarvan de geur door het hele treinstel trok. Snoepje voor snoepje werd naar binnen gewerkt.
De man tegenover mij sliep rustig en ik keek naar buiten. Deze idylle werd echter ruw verstoord door een enorme klap, waardoor ik van schrik rechtop schoot. Ook de man schrok wakker en keek mij verwilderd aan. De oorzaak bleek de treinprullenbak te zijn, die nogal wat lawaai oplevert als je die niet met beleid sluit, en dat had het meisje niet gedaan toen zij haar snoepjes op had en de verpakking weggooide.
Zij leek zich van geen kwaad bewust en telefoneerde rustig verder.
Tegenover mij keek de man verstoord. ‘I forgot my dream,’ hoorde ik hem zeggen, om daar even later nog aan toe te voegen: ‘I dreamt about football…’
Tsja, wat zeg je daarop?
‘Were you in the winning team?’ informeerde ik, waarop hij ontgoocheld reageerde: ‘I don’t know. That’s what I forgot. I can’t remember the details…’
Wat een drama… Ik durfde niet meer te vragen of het om een team uit de eredivisie of om een amateurclub ging, bang als ik was de ellende nog te vergroten.

Naast ons ging het gesprek nu over een wijnproeverij. Wij vernamen dat de wijn prima was, maar de hapjes minder. Zowel de Roquefort, zalm en Parmezaanse ham lustte onze luidruchtige buurvrouw niet. Als laatste hapje werd een chocolaatje geserveerd. Dat vond ze wel lekker, al hield ze weer niet van de begeleidende port.

Ondertussen trachtte mijn overbuurman zich met gesloten ogen weer in zijn dreamteam te laten opnemen, maar dat bleek met zo’n ratelende buurvrouw niet eenvoudig. Af en toe opende hij zijn ogen om een venijnige blik naar de andere coupé te zenden, keek mij vervolgens mismoedig aan en sloot zijn ogen weer.
Bij Almere verliet hij de trein. Nog eens keek hij naar de buurvrouw, maakte tegenover mij een gebaar dat wilde zeggen dat ze teveel en te luid praatte en vertrok.
Treurig liep hij over het perron. De trein reed verder en naast mij werd het gesprek met een ‘Dag schatje, ik hou van je…’ beëindigd.
Het werd stil.
Ik mopperde niet meer.
Ik had mijn onverwachte gesprekje gehad…
Ouderwets gezellig!

 

Nieuwste boek!
Stil vuur
Stil vuur
Lees verder over Stil vuur »
Nieuws
Lezing in Lelystad
05 januari 2020 - 15:00 uur tot 16:30 uur
Locatie: Woonzorgcentrum De Hoven te Lelystad

Op de eerste zondag in het nieuwe jaar, geef ik een lezing in Woonzorgcentrum De Hoven in Lelystad in het kader van Zondag Zindag.