Volg Greetje van den Berg op
Volg Greetje van den Berg via TwitterVolg Greetje van den Berg via Facebook
Sunday 20 augustus 2017 » Het laatste woord
Sunday 06 maart 2016 » Uit de kast!
maandag 18 januari 2016 » Mijn grote liefde
Sunday 19 juli 2015 » Pepermuntjes
zaterday 18 juli 2015 » Een snor
vrijdag 17 juli 2015 » Verleidelijk
donderdag 16 juli 2015 » ICH KOMME GLEICH!
dinsdag 14 juli 2015 » Een heks en drie dappere Duitsers
dinsdag 14 juli 2015 » Onbereikbaar!
woensdag 06 augustus 2014 » Kopje onder
donderdag 12 juni 2014 » Een wonder
zaterday 08 maart 2014 » Down to earth
donderdag 06 februari 2014 » De hel
Sunday 04 augustus 2013 » ONTMOETINGEN 6
zaterday 03 augustus 2013 » ONTMOETINGEN 5
donderdag 01 augustus 2013 » ONTMOETINGEN 4
woensdag 31 juli 2013 » ONTMOETINGEN 3
woensdag 31 juli 2013 » ONTMOETINGEN 2
dinsdag 30 juli 2013 » ONTMOETINGEN
maandag 15 juli 2013 » Verliefd in Berlijn
maandag 08 juli 2013 » Monument voor een topvrouw
maandag 10 juni 2013 » Klein en dom
vrijdag 19 april 2013 » Dreamteam
Sunday 17 maart 2013 » Boekenbal
donderdag 07 februari 2013 » Kees Plofkip
woensdag 31 oktober 2012 » Inspiratieloos
vrijdag 05 oktober 2012 » Gastcolumn van Netty Hartman
woensdag 26 september 2012 » Van God los?
woensdag 15 augustus 2012 » Heel erg christelijk
dinsdag 17 juli 2012 » Fight or flight or smile?
Sunday 15 juli 2012 » Opgewekte hersens
woensdag 30 mei 2012 » Whatís in a name?
woensdag 07 maart 2012 » Middelbaar
zaterday 24 december 2011 » Donkere Dagen
maandag 03 oktober 2011 » AltruÔsme
woensdag 31 augustus 2011 » Heinrich de Flosser
Columns

Fight or flight or smile?

dinsdag 17 juli 2012

Ongeveer een jaar geleden schreef ik over ‘opgewekte hersens’ en hoe het mogelijk is om je eigen hersens te bedotten door te glimlachen. Ook op mijn nieuwe website is die column nu te lezen. Dat mijn hersens het mij ook moeilijk kunnen maken, ontdekte ik afgelopen week tijdens een wandeling. Voor de goede orde vermeld ik dat ik mijn hele leven al lijd aan meer of mindere angst voor honden.Die is waarschijnlijk op mijn derde jaar ontstaan, toen ik tijdens het spelen in de zandbak werd verrast door een boxer. Hij had niets kwaads in de zin, maar ik schrok zo dat ik hard naar huis rende. De boxer vond dat wel leuk en kwam me achterna. Hij was sneller, en in paniek vloog ik de eerste de beste buurman in zijn armen. Dat is nog niet zo ernstig als je drie jaar bent… Daarna hield ik mij verre van honden. 

Met het ouder worden, ging het beter. Klein nadeel was dat ik een allergie voor honden ontwikkelde, maar mijn angst verdween meer en meer. Tot een jaar of tien geleden. Ik liep voor de jaarlijkse collecte van het Rode Kruis. Bij één van de adressen waar ik moest zijn, speelden kinderen buiten. Nietsvermoedend opende ik het hekje. Halverwege de grote tuin verscheen ineens een bouvier met in zijn kielzog een minihondje. Beide honden blaften en gromden om het hardst. Moedig liep ik naar de deur en belde aan. De bouvier sprong tegen me op en zette zijn grote poten tegen mijn schouders. Met zijn kop op enkele centimeters afstand van mijn gezicht blafte en gromde hij vervaarlijk: ik vreesde voor mijn neus. Wat ik toen precies heb gezegd, weet ik niet meer, maar het was niet zo netjes. Het had wel effect, want er verscheen een verschrikte meneer in badjas die zijn honden tot de orde riep. Trillend nam ik zijn extra ruimhartige gave in ontvangst  en vluchtte de tuin uit. Voordat ik bij het hekje was, kwam de bouvier alweer blaffend en grommend achter mij aan, en ik nam mij voor die tuin nooit meer te betreden.

Aan al die dingen dacht ik niet toen ik vorige week ging wandelen. Ik zag wel mensen met loslopende honden, maar daar besteedde ik geen aandacht aan. Bij een T-splitsing in het bos schuifelde een ouder echtpaar, vergezeld van een hond. De man liep achter een rollator. De vrouw meende dat die niet geschikt was voor het modderige pad, de man zette zwijgend door. De hond liep het pad op dat ik ook moest nemen.  Ineens drong het tot me door: dit is een bouvier! Het was weliswaar een keurig getrimde bouvier, maar mijn hersens herkenden het beest direct én seinden: bouvier = enge hond! Mijn lichaam paste zich ook aan: het hart klopte me in de keel. De bouvier sloeg geen acht op me, hij liep verder het pad op. Ik keek naar het echtpaar dat worstelde met de rollator en niet eens meer aan hun hond leek te denken. ‘Stel je niet aan!’ hield ik mezelf voor. ‘Loop door, negeer hem…’ Het hielp allemaal niets. Behoedzaam liep ik verder. De bouvier was uit het zicht verdwenen, maar hij zou vast weer terugkomen. Zijn baasjes modderden nog met de rollator. Bij een smal pad ben ik laf afgeslagen. Tot mijn opluchting heb ik geen bouvier meer gezien.

Thuis heb ik daar over nagedacht. Er moet toch een methode zijn om ook mijn angst voor bouviers kwijt te raken? Glimlachen als ik zo’n beest tegenkom misschien? Zouden mijn hersens zich dan ook laten beetnemen, of overheerst de angst? 

Ik hou me aanbevolen voor suggesties.

Nieuwste boek!
Stil vuur
Stil vuur
Lees verder over Stil vuur »
Nieuws
Lezing in Lelystad
05 januari 2020 - 15:00 uur tot 16:30 uur
Locatie: Woonzorgcentrum De Hoven te Lelystad

Op de eerste zondag in het nieuwe jaar, geef ik een lezing in Woonzorgcentrum De Hoven in Lelystad in het kader van Zondag Zindag.